Zijn vrouw was opgenomen in een verpleeghuis in Amstelveen. Hij maakte zich zorgen om de gezondheid van zijn vrouw maar vooral maakte hij zich zorgen over een afscheid in corona tijd.

Het moest sober en intiem met ongeveer 25 familieleden. Maar hoe moet dat nou Joan? Vroeg hij me. Ik besprak met hem de uitvaartwensen en mogelijkheden en vertelde dat we met deze familieleden een afscheid konden organiseren in een aula van het crematorium. Hij dacht er over na en zei: Lieve Joan, ik denk dat we dan beter in het uitvaartcentrum afscheid kunnen nemen, we kunnen dan om beurten bij haar zijn en dan heeft ieder van ons een eigen moment met haar. Uiteraard een mooie gedachte maar in de aula kunnen we een plechtigheid vullen met muziek, kan de familie foto’s bekijken en samen zijn, meneer Mertens… Het antwoord raakte me diep., “ Ik denk dat ik me nog eenzamer zal voelen in een grote zaal waar we op anderhalve meter afstand zitten. “

Op 7 april is mevrouw Mertens, zijn “Deartje” overleden en maakte ik de afspraak met meneer Mertens om de documenten te laten ondertekenen die nodig waren voor de uitvaart. Hij had zijn liefste al drie weken niet mogen bezoeken en toen het slechter met haar ging mocht hij haar even zien. Na zijn bezoek is zijn lieve vrouw, met wie hij vanaf de schoolbanken al 66 jaar samen was, rustig ingeslapen. Omdat hij op de dag van haar overlijden toch met haar in contact is geweest, moest de afspraak buiten plaatsvinden. We hebben samen op een bankje onder een bloesem, in het zonnetje wat gepraat over vroeger en het papierwerk geregeld. Met goedvinden van meneer, heb ik dit verhaal geschreven. De eenzaamheid in een periode waarin je afscheid moet nemen van je geliefde, met wie je een mensenleven hebt gedeeld. Alleen moeten zijn in een tijd waarin je die knuffels en troost zo hard nodig hebt. Ik ben diep geraakt door deze situatie. Geen knuffel kunnen geven, geen arm om hem heen kunnen slaan….

Op 14 april heeft de familie intiem afscheid kunnen nemen en van zijn “Deartje”

Op de foto tijdens ons gesprek op “ons bankje” voor zijn huis.